thumb-1630

Ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym

Ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym (z dnia 22 maja 2003 r.) została uchwalona po to, aby przybliżyć regulacje z zakresu pośrednictwa ubezpieczeniowego do prawa europejskiego. Słowem, jej zadaniem było wieloaspektowe unowocześnienie przepisów w tejże dziedzinie. Co określa ustawa? Przede wszystkim ustala reguły przeprowadzania pośrednictwa ubezpieczeniowego w kontekście ubezpieczeń majątkowych oraz osobowych. Ustawa definiuje pojęcie pośrednictwa ubezpieczeniowego. Zgodnie z jej zapisami jest to prowadzenie przez pośrednika czynności prawnych bądź faktycznych odnoszących się do podpisywania umów ubezpieczenia albo reasekuracji oraz wprowadzania zawartych w tychże umowach ustaleń w życie. Pośrednik otrzymuje za to wynagrodzenie finansowe. Jedynie brokerzy ubezpieczeniowi oraz agenci ubezpieczeniowi mogą prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego. Ustalone są czynności, jakie obaj wykonują, oraz ich obowiązki. Działalność o charakterze agencyjnym bądź brokerskim zgodnie z ustawą może być prowadzona w innym państwie należącym do Unii Europejskiej – po poinformowaniu o tym polskiego urzędu nadzoru – przez dwa podmioty: jednym z nich jest broker ubezpieczeniowy legitymujący się odpowiednimi uprawnieniami, drugi podmiot to agent, który znalazł się w rejestrze agentów. Polski organ nadzoru – po zawiadomieniu go – jest zobligowany do udostępnienia swojemu odpowiednikowi w innym państwie informacji o uprawnieniach brokera w zakresie prowadzenia działalności brokerskiej oraz wpisie agenta do rejestru agentów.
Powrót